Κλεμμένα όνειρα

Ποια Είναι Αυτά Τα «Όνειρα Που Μας Κλέβουν»;

Αυτό είναι κάτι που ενοχλεί εδώ και πολύ καιρό, κυρίως γιατί ακούγεται από πολλά στόματα αναπάντεχα: «Κλέβουν τα όνειρα των νέων», σου λέει, εννοώντας την τρόικα και το ΔΝΤ και τους πολιτικούς και όλους τους τρίτους, τους ξένους, τους κακούς που προκάλεσαν την Ελληνική οικονομική καταστροφή.

Πάντα είχα την απορία, ποια να είναι αυτά τα όνειρα που τώρα, με την κατάρρευση, ακυρώνονται, «κλέβονται».

Οι νέοι Έλληνες που ήθελαν να φτιάξουν μια εταιρία για να δημιουργήσουν και να καινοτομήσουν και παράξουν δηλαδή μπορούσαν να το κάνουν πριν την τρόικα και τα μνημόνια; Οι ταλαντούχοι και οι δυναμικοί και οι φιλόδοξοι είχαν πρόσβαση σε ποιοτική παιδεία και μια υγιή, ανταγωνιστική οικονομία; Οι επιχειρήσεις ήταν φυτώρια δημιουργικών ταλέντων; Το κράτος επέτρεπε την ανεμπόδιστη ανάπτυξη ιδεών και μοντέλων σε μια αγορά διαφανή και μοντέρνα;

Όχι βέβαια.

Το ελληνικό κράτος μία δραστηριότητα είχε: Την εξυπηρέτηση της πελατειακής σχέσης του με τους ψηφοφόρους. Γι’ αυτό υπάρχει τα τελευταία 40 χρόνια, έτσι λειτουργεί. Ταυτόχρονα, οι περισσότεροι τομείς δραστηριότητας της οικονομίας είναι «κλειδωμένοι» από συντεχνιακά συμφέροντα,  κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μαφιόζους. Στην Ελλάδα όλα τα όνειρα που περιγράφω από πάνω δεν «κλέβονται» τώρα – ήταν πάντοτε κλεμμένα.

Τα όνειρα που τώρα που τέλειωσαν τα δανεικά «κλέβονται», είναι τα όνειρα όσων συμμετείχαν στο πελατειακό σύστημα και τη στρεβλή αγορά. Το όνειρο της μόνιμης θέσης στο δημόσιο. Το όνειρο της σύνταξης στα 50. Το όνειρο του χαμηλότοκου δανείου, των επιδομάτων, των κρατικών επιχορηγήσεων, της ήσσονος προσπάθειας. Το όνειρο του βολέματος. Αυτά, πράγματι, τελειώνουν αναπόφευκτα κι ελπίζω και για πάντα. Το ότι μπορούσαν τόσοι πολλοί για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα να τα κάνουν πραγματικότητα είναι που μας οδήγησε εδώ.

Εσύ που είσαι εδώ και διαβάζεις αυτά πιθανότατα δεν ανήκεις σ’ αυτή την κατηγορία. Τα δικά σου τα όνειρα σ’ αυτή τη χώρα πάντα χρειάζονταν πολλαπλάσια προσπάθεια (σε σχέση με ξένους συναδέλφους σου σε πιο προηγμένες χώρες, ας πούμε), να φτύσεις αίμα, να ιδρώσεις ποτάμια, και πάλι στις περισσότερες περιπτώσεις έμεναν όνειρα. Δεν αλλάζει κάτι τώρα. Δεν σου κλέβει κανένας την ελπίδα. Δεν είχες και πολλές. Σκέψου όμως, αν το Σαββατοκύριακο βρεθείς στις πλατείες και τους δρόμους: Πόσοι από τους δίπλα σου είναι σαν εσένα; Πόσοι διαμαρτύρονται για τη διόγκωση του κράτους και την εγκληματική αναβολή των αυτονόητων μεταρρυθμίσεων, και πόσοι διαμαρτύρονται επειδή το κράτος, έμμεσα ή άμεσα, δεν θα τους δίνει πια λεφτά;


πηγή : http://www.georgakopoulos.org/2012/02/dreams/ 

Όμορφα λόγια ...

Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία, απ’ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο «υπείροχον έμμεναι άλλων», που μας άφησαν οι αρχαίοι.

Είμαι εναντίον των βραβείων, γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου -και κάποτε θα πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά -και κάποτε θα πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από τη ζωή μας.

Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων. Σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και τη δίψα μας για λεφτά· ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.

Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων. Προτιμώ να πεθάνω στην ψάθα, παρά να αρμέγω το υπουργείο -κι ας με άρμεξε το κράτος μια ολόκληρη ζωή. Γιατί να με ταΐζει το Δημόσιο επειδή έγραψα μερικά ποιήματα; Και γιατί να αφήσω το Κράτος να χωθεί ακόμη περισσότερο στη ζωή μου;

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Ποτέ μου δεν πάτησα σε υπουργείο και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει.

Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους. Όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες -όλες το ίδιο σκατό.

Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους· τους άλλους, όλους τους θάβουν. Όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται. Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.

Είμαι εναντίον των κουλτουριάρηδων. Όλα τ’ αμφισβήτησαν, εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για καλά. χαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους. Όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους. Και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία· από παντού βυζαίνουν και ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μέσ’ στα βολέματα του κατεστημένου.

Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.

Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο· φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετάμε το τσιγάρο μας στον δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;

Ντῖνος Χριστιανόπουλος

κείμενο του 1977

στο περιοδικό ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ,αρ. 1,

Ιανουάριος - Απρίλιος 1979

Κάθε View είναι μια πρόκα στο τάφο του Justin Bieber!

   

Πάντα μου λέγανε πως είμαι ιδιαίτερος...

Θεοφάνια 2012 στην πόλη της Φλώρινας

Refreshed and totally worth it...

Διάσπαρτες εικόνες από την φετινή γιορτή των Θεοφανίων σε όλη την πόλη της Φλώρινας.

Μετανοείτε , ερχόμαστε..

Σακουλέβας στο ύψος του παλιού πεταλωτηρίου μετά από μια έντονη μέρα

Ανεμελιά στο Βαρόσι την ώρα που οι άλλοι ήδη πάνε για καφέ στον πεζόδρομο

Στην πλατεία Ηρώων κάτω από την  θράκα της φωτιάς ατρόμητοι και φέτος

Κοντά στον Ματσκαλούλε δυό-δυό θα έχει μετά και παγωτό

Κάτω από την Νέα γέφυρα του Αρμενοχωρίου.

2 δάχτυλα

Aνέκδοτο που διάβασα και ομολογώ με αιφνιδίασε ...''Ο Μήτσος καθόταν στο τραίνο και απέναντι καθόταν
μια κούκλα, που φορούσε ένα μίνι.
Όσο κι αν προσπαθούσε δεν μπορούσε να μην κοιτάει.
Με πολύ χαρά ανακάλυψε ότι δεν φορούσε εσώρουχο.
Όταν τον κατάλαβε η ξανθιά του λέει:
-Κοιτάς το μουν* μου;
-Ναι, με συγχωρείς, αλλά ...
-Καλά, κοίτα, έχει πολλά ταλέντα, θα σου στείλει ένα
φιλάκι
Πράγματι το μο*νί του στέλνει ένα φιλάκι.
Ο Μήτσος έκπληκτος θέλει να μάθει τι άλλο μπορεί να
κάνει.
-Μπορεί ακόμα να ανοιγοκλείνει σαν μάτι.
Ο τύπος παρακολουθεί έκθαμβος να το
κάνει.
-Έλα κάτσε δίπλα μου, του λέει.
Φυσικά ο Μήτσος δέχεται.
Τότε του λέει η ξανθιά:
-Μπορείς να βάλεις δυο δάκτυλα μέσα;
Και απαντά τρελαμένος:
-Μα τι λες;;;; Μπορεί και να σφυρίξει;;;''


Εννοείται πως στο μυαλό μου ήρθε απευθείας και το οπτικοποιημένο από τα σφηνάκια/σκερτσάκια ή όπως λεγότανε ..

Α valid animal point.

''Η ανθρώπινη ψυχή έχει μεγαλύτερη ανάγκη από το ιδανικό,
παρά από το πραγματικό .

Με το πραγματικό ζεις, με το ιδανικό υπάρχεις.
Λοιπόν, θέλετε να λογαριάσουμε τη διαφορά;

Τα ζώα ζούν,
οι άνθρωποι απλά υπάρχουν .. ''



Πάρε μαλάκα να έχεις .

Ετοιμάζομαι να φυτρώσω/μεταμοσχεύσω  2 έξτρα πόδια να ξεκάνω τα υπαρξιακά μου ..

β.βακ.b.back.

Ώρα να πάρω το Blog λίγο πιο ζεστά ... Επίκειται φυγή σιγά-σιγά , κομμάτι - κομμάτι από το φατσοβιβλίο και κάτι πρέπει να βρώ να ασχολούμαι στο ενδιάμεσο της ανεργίας μου και της φιλοδοξίας μου να γίνω πολυεκατομμυριούζος (πολλά ούζα) ...
   -Ζητώ συγνώμη που σε αφήνω τόσο μόνο κατα καιρούς μεγάλο μου φυστίκι ...
*Θα παίξει και μουσική , ναιιιιιιί - ναι , και εικόνες , ναιιιιιιιιιί-ναί και απ'όλα τα καλούδια.