Tα είπαμε τελικά και στο Skype.

Μαμά, μην κλαις, θα τα λέμε στο «skype»...

Παλιά μετανάστευαν εξαιτίας της ανέχειας. Κουβαλούσαν τις αναμνήσεις τους σαν ξόρκια για τους δράκους της ξενιτιάς κι έσερναν εκτός από τους ταπεινούς τους μπόγους πιότερο την υπόσχεση για επιστροφή..

Νοσταλγία για μια αγαπημένη όπως ο Γιάννης του Μοθωνιού για μια Μελαχρώ ιστορημένη από τον Παπαδιαμάντη. Μια υπόσχεση σαν αυτή με την οποία έκλεινε το «Διπλό βιβλίο» του Δημήτρη Χατζή: «Και θα τη φκιάσουμε έτσι και μια πατρίδα για μας - εκεί στην πατρίδα μας την Ελλάδα».

Τώρα φεύγουν οργισμένοι. Στις βαλίτσες κουβαλάνε τα πτυχία τους, βουβό θυμό κι ένα δακρυσμένο άι σιχτίρ για την πατρίδα που τους αποβάλλει σαν ανεπιθύμητα μπάσταρδα. Φεύγουν νέοι με μεταπτυχιακά αλλά και απελπισμένοι μεσήλικες. Οπως ο γιατρός, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, που πήγε στην Αγγλία αγανακτισμένος με όσα βίωνε στα ελληνικά νοσοκομεία. Σαν την Ξένια που γύρισε δυο φορές την Ευρώπη και τώρα ζει ως περιζήτητη εργαζόμενη στη Ζυρίχη πριν ακόμη γίνει 25 χρονών. Αριστη στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, για τους Ελβετούς. Η πατρίδα της όμως της έκοβε την ανάσα με λαβή επιδέξιου στραγγαλιστή.

Αναχωρούν όχι πια για ταξίδι με φτηνό αεροπορικό εισιτήριο. Η γενιά της ξέφρενης ανεμελιάς συνετρίβη κατά την προσγείωση στην πραγματικότητα. Φεύγουν νιώθοντας τυχεροί αν καταφέρουν και βρουν χώρα υποδοχής: μηχανικοί και επαγγελματίες από τον χώρο της υγείας, λογιστές και φοροτεχνικοί, ναυπηγοί και αρχιτέκτονες, γεωπόνοι και χημικοί, κτηνίατροι και φυσιοθεραπευτές, τεχνολόγοι πυρηνικής ιατρικής και οδοντίατροι, λογοθεραπευτές και μαίες, μηχανικοί αυτοκινήτων και συγκολλητές, κλειδαράδες και χτίστες, ξυλουργοί και υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι και ψυκτικοί. Κάθε οικογένεια και ένας μετανάστης.

Παρηγορούν τους δικούς τους «μην κλαις, βρε μαμά, θα μιλάμε στο σκάιπ». Η θέση όμως στο κυριακάτικο τραπέζι θα είναι άδεια. Σε πέντε ηλεκτρονικά λεπτά τι να πεις; Για ποιο καημό, ποιο όνειρο και πόνο, πώς να τσουγκρίσεις το ποτήρι στη χαρά;

Θα περιμένουν όλοι το καλοκαίρι. Αν η εταιρεία δώσει άδεια. Αλλά ποιος τα σκέφτεται αυτά τώρα που στο μυαλό υπάρχει το σχέδιο -και η όποια ευκαιρία- για δραπέτευση. Γιατί το πατρώο χώμα είναι ειρκτή, κυρίως για τους αθώους. Οι άλλοι μια ζωή θα ξεφεύγουν.

Τώρα στα αεροδρόμια οι συγγενείς δεν κουνάνε πια μαντήλια κι αυτοί που φεύγουν αφήνουν σε όσους μένουν μοναχά τις ελπίδες. Πως όταν περάσουν τα χρόνια ενδέχεται να ξεθυμάνει ο θυμός, θα στραγγίσει το ξίδι, θα μείνει μόνο η γλύκα στιγμών με συγγενείς και φίλους, ομορφιές και γοητείες των αισθήσεων, θερινές τζιτζικοκραυγές ξεγνοιασιάς.

Ποιες λέξεις άραγε και ποια χρώματα θα περιγράφουν το περιεχόμενο της νοσταλγίας του μέλλοντος; Παπαδιαμαντικές «ελάτε, παιδιά, να τραγ'δήστε» ή του Χατζή «...κι ας είναι λίγο για την Ελλάδα»;

πηγή : http://www.ethnos.gr/entheta.asp?catid=25862&subid=2&pubid=63608447

Ελληνική Υποκρισία

Υποκρισία ρε μαλάκα

Αντιγραφή από Ελεύθερος Δικτυογράφος <--κλίκ για σύνδεσμο



Βλέπεις τον μετανάστη να κοιμάται στο πεζοδρόμιο και απλά θέλεις να τον μαζέψουν. Κι ας τον κάνουν ό,τι θέλουν μετά. Ας τον μαντρώσουν κάπου να μην τον έχεις μες στα πόδια σου. Ας τον απελάσουν. Ας τον πετάξουν σε χαντάκι. Στ’ αρχίδια σου. Εσύ μόνο να μην είσαι μπροστά να βλέπεις όταν θα τον σακατεύουν στο ξύλο, γιατί σου γυρίζει το στομάχι με κάτι τέτοια.

Στ’ αρχίδια σου αν ο τύπος δεν έχει χαρτιά επειδή σκόπιμα δεν του τα δίνει ο κρατικός μηχανισμός, που έχει υπογράψει συμβάσεις να μην προωθεί μετανάστες σε Ευρωπαϊκές χώρες – με αντάλλαγμα τρεις μίζες, μία φρεγάτα και πέντε δάνεια. Δεν παίζει ρόλο το ότι πρόκειται για τον ίδιο κρατικό μηχανισμό που βρίζεις πρωί-μεσημέρι-βράδυ επειδή είναι διεφθαρμένος, τεμπέλης και υπέρβαρος. Ούτε το ότι τις σχετικές πολιτικές αποφάσεις τις έχουν εγκρίνει οι ίδιοι άνθρωποι που κατηγορείς για εθνική προδοσία. Και τους οποίους κανένας μετανάστης δεν ψήφισε.

Στ’ αρχίδια σου αν πρόκειται για πρόσφυγα, γιατί στην πατρίδα του σφάζονται, βομβαρδίζονται, βασανίζονται ή απελευθερώνονται από δυνάμεις στις οποίες ενίοτε συμμετέχουν και Έλληνες. Θαρραλέοι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί που υπερασπίζονται με περηφάνεια τα συμφέροντα ξένων πετρελαϊκών τραστ. Με δικά μας έξοδα.

Στ’ αρχίδια σου αν κάνει κουμάντο στη χώρα του τύπου κάποιος μη εκλεγμένος μπάσταρδος και δεν έχει ο λαός τη ρώμη και την αποφασιστικότητα να επαναστατήσει και να τιμωρήσει όλο το σάπιο καθεστώς όπως του αξίζει. Σαν εμάς καλή ώρα, που έχουμε στήσει κρεμάλες στις πλατείες και περιμένουμε υπομονετικά πότε θα μας ανακοινώσουν εκλογές για να τις μαζέψουμε. Ώστε να πάμε να τους εμπιστευτούμε για μία τελευταία φορά, με απαράβατο όρο ότι έτσι και τα σκατώσουν ακόμα περισσότερο θα σηκωθούμε να φύγουμε. Μετανάστες.

Στ’ αρχίδια σου αν ο Χ φουκαράς έφυγε από το κωλομπαγκλαντές του επειδή εκεί τα μεροκάματα είναι πιο της πείνας κι από τα δικά μας (κι άμα σηκώσεις κεφάλι σε δέρνουν, ενώ στην Ελλάδα όχι). Κι είναι εντελώς τυχαίο το ότι ο Μπαγκλαντεσιανός μπορεί να κατασκεύαζε πλαστικά καπάκια για τα smartphones που πλήρωσες μια περιουσία για να αγοράσεις. Τον έπιασαν κορόιδο οι εργοδότες του κι οι πολιτικοί του γιατί ήταν βλάκας και καλά να πάθει. Ας έκανε καλύτερες διαπραγματεύσεις, όπως εμείς που έχουμε πάρει τα παπάρια μας και τώρα ρίχνουμε την ευθύνη στην απληστία του  συνδικαλισμού – που ζήταγε οχτάωρα, υπερωρίες, δώρα Πάσχα, σύνταξη, κοινωνικές παροχές και λοιπές κομμουνιστικές παθογένειες.

Στ’ αρχίδια σου αν ο βρωμομετανάστης κατουράει σε εισόδους πολυκατοικιών γιατί δεν υπάρχουν καθαρές και ασφαλείς δημόσιες τουαλέτες που ήδη έχεις πληρώσει με τους φόρους και τις εισφορές σου. Στ’ αρχίδια σου αν πουλάει πρέζα στο απέναντι σοκάκι από το Έβερεστ και οι δελτάδες τον βλέπουν και πίνουν φραπέ. Στ’ αρχίδια σου αν κουβαλάει καλάσνικοφ κι όλα τα κονδύλια που αφορούν στη δημόσια τάξη πάνε σε δακρυγόνα και ασπίδες που χρησιμοποιούνται εναντίον σου και όχι εναντίον του.

Στ’ αρχίδια σου αν έχουν παρατήσει έναν άνθρωπο στο γκέτο σαν σκουπίδι επειδή δεν μπορούν και δεν θέλουν να στήσουν στοιχειώδεις υποδομές αληθινής ανάπτυξης – δίνοντας έτσι δουλειά και στέγη σε μετανάστες αλλά και σ’ ένα σωρό Έλληνες. Οι οποίοι έχουν ρημαχτεί στο μεταξύ από την ανεργία, αλλά σε ελάχιστο ποσοστό επειδή τους πήραν τη δουλειά οι ξένοι. Που ως γνωστόν έχουν φάει όλα τα καλά πόστα σε ειδικότητες μάνατζμεντ, μάρκετινγκ, HR και ΙΤ, ενώ στο όντιτινγκ παίρνουν πια μόνο Νιγηριανούς. Τι; Φραουλοχώραφα και μηχανότρατες; Ξεσκάτωμα γέρων; Θα αστειεύεσαι βέβαια…

Στ’ αρχίδια σου αν ο παππούς σου δούλευε κι αυτός σε φραουλοχώραφο ή μηχανότρατα, αν στα νιάτα του είχε την ίδια σκαμμένη φάτσα και την ίδια καμπουριασμένη πλάτη με τον μετανάστη που μόλις βούτηξαν κάτι μαυροντυμένοι και οι περαστικοί χειροκροτάνε και τραβάνε βίντεο με τα κινητά τους (για να ποστάρουν μετά οι φίλοι τους στο Φου-Μπου σχόλια του τύπου “και σ’ όποιον δεν αρέσει, να τον βάλει στο σπίτι του” κι από κάτω να έχει δέκα like). Κι αν πρόκειται για καμιά χαροκαμένη με μαντήλα στο κεφάλι, είναι καθαρή σύμπτωση το ότι η γιαγιά σου κυκλοφορεί ακόμα έτσι (και τώρα που της έκοψαν τη σύνταξη κι εσύ δεν μπορείς να τσοντάρεις, παίζει να βγει η γριούλα στο δρόμο να ζητιανέψει).

Γιατί στην τελική, στ’ αρχίδια σου αν αυτός που θα πιάσουν και θα στιβάξουν σαν το ζώο σε μια αποθήκη δεν είναι μετανάστης και είναι Έλληνας. Στ’ αρχίδια σου αν είναι ο γείτονας σου, ο συμμαθητής σου από το δημοτικό, ο εγγονός του συγχωριανού σου, ο άσχετος που κάποτε μοιραστήκατε το ίδιο λεωφορείο. Δεν τα κατάφερε το παιδί και βρέθηκε στο δρόμο. Συμβαίνει. Κι αν τον πυροβολήσουν τίποτα μπάτσοι κατά λάθος, παράπλευρη απώλεια θα είναι και κρίμα τον άνθρωπο που ήταν και δικός μας αλλά καλύτερα να μην το μάθουμε ποτέ γιατί θα στεναχωρεθούμε.

Κυρίως όμως να μην το πούμε ποτέ στα παιδιά μας. Τσιμουδιά. Δεν θέλουμε να μάθουν ότι κάποτε είχαμε τυφλωθεί τόσο πολύ από την πληγωμένη μας αξιοπρέπεια ώστε να επικροτούμε τη μαζική εξαθλίωση και εξόντωση συνανθρώπων μας. Τους οποίους βλέπουμε σαν ζώα γιατί αρνούμαστε να αποδεχτούμε ότι κάποτε κι εμείς έτσι ήμασταν, και τώρα που αγριεύουν οι εποχές κινδυνεύουμε να ξαναγίνουμε.

Πάτα τώρα κλικ να δεις το κωλοπειραγμένο αμάξι που δεν θα πάρεις ποτέ και το κωλοχαριτωμένο γατάκι που μια μέρα θα αναγκαστείς να μαγειρέψεις και να φας.

ντρτ...

Μεταναστεύω για να μην νηστεύω (αναγκαστικά). 24 χρόνια επιτυχίες στο Facebookake.

Όλες και όλοι από κάπου ξεκινάμε στην ζωή.. Βασικά άκυρο , όλοι από το ίδιο σημείο ξεκινάμε και με την ίδια διαδικασία απλά κάποιοι ξεκινάνε με μεγαλύτερη φαντασία
 -να'ναι καλά οι δικοί τους-
και ίσως να την κρατάνε αυτή την φαντασία και στην πορεία και οι ίδιοι. - There fixed.-

Το θέμα είναι πως θα εξελιχθείς στην ζωή μέσα από διάφορες διαδικασίες που παίρνουν χρόνο , χρόνο και λίγο χρόνο ακόμα μαζί με την βοήθεια της κυρίας εμπειρίας βέβαια..

Κοινωνικό μήνυμα :





Δεν συνηθίζω να γράφω πάρα πολύ , τουλάχιστον έτσι φόρα παρτίδα και εδώ στο blogοφύστικο συγκεκριμένα,  αλλά κάποιες δημιουργικές ανησυχίες και οι τάσεις φυγής που γίνονται πραγματικότητα με ωθούν στο να γράψω τώρα.

FACEBOOK (αυτή την στιγμή πηδάω από το ένα θέμα στο άλλο απλά μπας και ζαλίσω κανέναν και σας πείσω να σταματήσετε το διάβασμα αλλά κυρίως φέρνω το θέμα συζήτησης εκεί που θα πήγαινε από μόνο του) . Facebook λοιπόν είναι αυτό το εργαλείο κοινωνικής δικτύωσης που υπάρχει στον κύματα εδώ και κάπου νομίζω 8-9 χρόνια. Εγώ είμαι μέσα , στην κυριολεξία μέσα, κάπου 5 χρόνια. Πέντε fucking χρόνια... Τις περισσότερες στιγμές θα έλεγα δημιουργικά (έφτασα να λέω πως περνάω δημιουργικά τον χρόνο μου πίσω από μια οθόνη ενω δεν είναι αυτό το επάγγελμά μου-σκατά) , κάνοντας φιλίες άλλες αληθινές - άλλες και μάλλον οι περισσότερες όχι,  , άλλες επαγγελματικές υποχρεωτικές κατά μια έννοια για να κρατάς επαφή ποτέ δεν ξέρεις, άλλες για τον πούτσο ( πιο πολύ μεταφορικά παρα κυριολεκτικά , μην παρεξηγηθώ) , μετέπειτα το γύρισα κάνοντας χαζά βίδεάκια και εικόνες για τους γνωστούς και φίλους να'χουμε να κάνουμε κάτι δηλαδή,  σχολιάζοντας ότι αξίζει σχολιασμού ή αντιπαράθεσης, σαλιαρίζοντας καλοπροαίρετα , κακοπροαίρετα σπανίως, και γενικά κάνοντας αυτό που ο κάθε άνεργος που σέβεται τον εαυτό του θα έκανε εδω μέσα...
Αυτό το τελευταίο το λέω γιατί τον περισσότερο καιρό που έχω facebook και γενικότερα εντατική ενασχόληση με το πισί , είμαι ένας από εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές τώρα ή ένας από τους εν δυνάμη τουλάχιστον , βλέποντας το τι γίνεται δυστυχώς στο Ελλάντα..Όλα τα παραπάνω τα έγραψα απλά να για να πω την άποψή μου για το facebook και να γεμίσω λίγο το κείμενο.Αυτά.

ΜΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΟΜΩΣ ,
ΤΑ ΛΕΕΙ ΚΑΙ O ΕΥΤYΧΗΣ :



Στην Γερμανία λοιπόν που φεύγω πρόσφυγας, (έτσι νιώθω , το μετανάστης είναι πολύ light έτσι που καταντήσαμε) θα πάω για να ζήσω το German Dream , αυτό δηλαδή που έχει μπεί στην ζωή μας και εδω στο Ελλάντα με έμμεσο τρόπο αλλά με κατάληξη nightmare. Γιατί δεν μένω εδώ λοιπόν ?
Αν είχα δουλειά ή την υποψία έστω οτι θα βρώ κάτι ή στην τελική να επιχειρήσω, ναι θα έμενα ευχαρίστως αλλά η άποψή μου για το άμεσο μέλλον στην Ελλάδα και συγκεκριμένα και στην Φλώρινα που μένω είναι αυτή , ΔΥΣΤΥΧΩΣ :



Εδώ ισχύει το μεγάλη μπουκιά φάε , γιατί πρέπει να πάω πρώτα , να δώ τι γίνεται και μετά να έχω άποψη για το dream.. Όπως και να έχει όμως αν δεν δοκιμάσεις δεν γίνεται και να ξέρεις.
Πάμε και βλέπουμε... Το μόνο σίγουρο είναι οτι όποιος με ρωτάει από που είμαι , θα του λέω από Κίνα με ρίζες από Αυστραλία, γιατί ίσως έτσι να μην με αποπάρουνε και τόσο πολύ από το να τους πω ευθέως οτι έρχομαι από Ελλάδα...

Έτσι είναι πλέον ο σχεδιασμός και τα όνειρα. Ζείς το τώρα γιατί οτι σχέδιο και να κάνεις πλέον (sorry για την μικρή νότα απαισιοδοξίας ) βάση πολύπλοκων μαθηματικών και superwow στατιστικής καφενείου , έχεις πολύ μικρότερες πιθανότητες επιτυχίας πλέον απ'οτι πριν 5-6 χρόνια ας πούμε. Το πολύ κακό πλέον είναι οτι φεύγεις και δεν το πολυσκέφτεσαι να ξαναγυρίσεις.. (μακάρι να είμαι λάθος..)

Ένας λόγος ακόμα είναι οτι πρέπει να ξεμπουκώνεις και να αποφορτίζεσαι γενικότερα , κάνοντας πράγματα που σε βοηθάνε να ξεφύγεις.. Έστω και για λίγο καιρό.. Σε αυτό δεν το συζητάω , είμαι ευγνώμων που έχω αυτή την εναλλακτική , έστω και του εξωτερικού , μόνο με εργασία βέβαια γιατί από αναψυχή κομματάκι δύσκολο..

Ολα καλά λοιπόν , πάμε , ώπ sorry άκυρο, μόνος πάω τελικά δεν βγήκαν τα σχέδια , και βλέπουμε..
Η επόμενη ανάρτηση θα είναι γραμμένη σε απίθανα Γερμανικά ιερογλυφικά. :D

Χαιρετώ τα παιδάκια μου (είναι τόσο πολλά τα παιδιά μου πλέον στην Φιλοζωική της Πατούσας αλλά στο σπίτι μόνο 2 έχω , τον Rudy και την Sarah ) που τα έμαθα πλέον να διαβάζουν για αυτό και τα χαιρετάω. Τους το είπα και ψιθυριστά στο αυτάκι, αλλά θέλω και να το διαβάσουνε..
Να'ναι καλά , τόσο καιρό μου γεμίζουν την πέτρινη καρδιά και τώρα τελευταία που είχε αδειάσει και άλλο απλά ήρθαν να την απόγεμίσουν τελείως. Όσοι διαβάζετε blogs και γενικά ασχολείστε με το ανεργinternet , μην απογοητεύεστε πάντως.. Ανοίγει το μυαλό και εδω μέσα αρκεί να ξέρεις να το χρησιμοποιείς σωστά . Το μέτρο της χρήσεως δεν έχει σημασία , διαφορετικό είναι έτσι και αλλιώς για τον καθένα μας..

Θα ήθελα τόσα πολλά να γράψω αλλά θα αρχίσω να θίγω κόσμο , καταστάσεις ,νοοτροπίες και τα ρέστα μα δεν υπάρχει κανένας λόγος να το κάνω (τουλάχιστον τώρα) ,  ένα απλό ημεροblogιο είναι εδώ οπού γράφω εδω και κάτι χρόνια σποραδικά σκόρπιες σκέψεις..  Απλά θα κάνω quote έναν όμορφο κατ'εμέ  Έλλην. Όπως λοιπόν λέει λοιπόν και ο πιτσιρίκος  : 

 Ζωή χωρίς πόνο δεν υπάρχει. Ζωή χωρίς δυσκολίες δεν υπάρχει. Η ζωή είναι ένας αγώνας. Και πολλές φορές, οι δυσκολίες και οι άσχημες συγκυρίες μας βγάζουν πιο δυνατούς και πιο σοφούς – μας κάνουν καλό. Ξέρω από τις προσωπικές μου εμπειρίες πως -μετά από μια μαύρη περίοδο- έρχονται τα καλύτερα. Οι πιο δημιουργικές στιγμές. Οι πιο μεγάλοι έρωτες. Τα πιο μεγάλα παγωτά *1 !


*1 Αυτό με τα παγωτά το προσυπογράφω γιατί παγωτατζής θα γίνω εκεί στα ξένα. 

Πάω λοιπόν με καλή διάθεση (αλλιώς δεν ξεκινάς καν)  , έχοντας βέβαια πάρει και διάφορα μαθήματα ζωής τελευταία.
Ενα ''μάθημα-πάθημα'' μεταξύ άλλων που το θεωρώ και μεγάλη αποτυχία προσωπική παράλληλα: Πολυετείς ανθρώπινες σχέσεις δεν σου εξασφαλίζουν ούτε καν  5 λεπτά αποχαιρετισμού και επαφής.. Αυτό είναι προσωπικό παράπονο  , δεν περιμένω και ούτε θέλω να το καταλάβουν και όλοι..


Τα λέμε το Φθινόπωρo με το καλό,  από κοντά τουλάχιστον με τους Λερινιώτες φίλους.Θα έχουμε 2-3 μήνες γεμάτους να περάσουμε τέλεια κάνοντας ναρκωτικά και παρτούζες μέχρι να εκπληρωθεί η προφητεία των Mayas.

***bonus για όποιον ενδιαφέρεται κάποια σκόρπια μαθήματα Γερμανικών από τον άρχοντα***

Τελευταίες Ελπίδες

Από τις λίγες ελπίδες που μας απομείνανε , είναι αυτά τα παιδιά και η γενιά τους... Μακάρι να τα πιστέψουνε αυτά που δείχνει στο βίντεο και η χώρα μας θα γίνει κομμάτι κομμάτι καλύτερη..

Κλεμμένα όνειρα

Ποια Είναι Αυτά Τα «Όνειρα Που Μας Κλέβουν»;

Αυτό είναι κάτι που ενοχλεί εδώ και πολύ καιρό, κυρίως γιατί ακούγεται από πολλά στόματα αναπάντεχα: «Κλέβουν τα όνειρα των νέων», σου λέει, εννοώντας την τρόικα και το ΔΝΤ και τους πολιτικούς και όλους τους τρίτους, τους ξένους, τους κακούς που προκάλεσαν την Ελληνική οικονομική καταστροφή.

Πάντα είχα την απορία, ποια να είναι αυτά τα όνειρα που τώρα, με την κατάρρευση, ακυρώνονται, «κλέβονται».

Οι νέοι Έλληνες που ήθελαν να φτιάξουν μια εταιρία για να δημιουργήσουν και να καινοτομήσουν και παράξουν δηλαδή μπορούσαν να το κάνουν πριν την τρόικα και τα μνημόνια; Οι ταλαντούχοι και οι δυναμικοί και οι φιλόδοξοι είχαν πρόσβαση σε ποιοτική παιδεία και μια υγιή, ανταγωνιστική οικονομία; Οι επιχειρήσεις ήταν φυτώρια δημιουργικών ταλέντων; Το κράτος επέτρεπε την ανεμπόδιστη ανάπτυξη ιδεών και μοντέλων σε μια αγορά διαφανή και μοντέρνα;

Όχι βέβαια.

Το ελληνικό κράτος μία δραστηριότητα είχε: Την εξυπηρέτηση της πελατειακής σχέσης του με τους ψηφοφόρους. Γι’ αυτό υπάρχει τα τελευταία 40 χρόνια, έτσι λειτουργεί. Ταυτόχρονα, οι περισσότεροι τομείς δραστηριότητας της οικονομίας είναι «κλειδωμένοι» από συντεχνιακά συμφέροντα,  κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μαφιόζους. Στην Ελλάδα όλα τα όνειρα που περιγράφω από πάνω δεν «κλέβονται» τώρα – ήταν πάντοτε κλεμμένα.

Τα όνειρα που τώρα που τέλειωσαν τα δανεικά «κλέβονται», είναι τα όνειρα όσων συμμετείχαν στο πελατειακό σύστημα και τη στρεβλή αγορά. Το όνειρο της μόνιμης θέσης στο δημόσιο. Το όνειρο της σύνταξης στα 50. Το όνειρο του χαμηλότοκου δανείου, των επιδομάτων, των κρατικών επιχορηγήσεων, της ήσσονος προσπάθειας. Το όνειρο του βολέματος. Αυτά, πράγματι, τελειώνουν αναπόφευκτα κι ελπίζω και για πάντα. Το ότι μπορούσαν τόσοι πολλοί για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα να τα κάνουν πραγματικότητα είναι που μας οδήγησε εδώ.

Εσύ που είσαι εδώ και διαβάζεις αυτά πιθανότατα δεν ανήκεις σ’ αυτή την κατηγορία. Τα δικά σου τα όνειρα σ’ αυτή τη χώρα πάντα χρειάζονταν πολλαπλάσια προσπάθεια (σε σχέση με ξένους συναδέλφους σου σε πιο προηγμένες χώρες, ας πούμε), να φτύσεις αίμα, να ιδρώσεις ποτάμια, και πάλι στις περισσότερες περιπτώσεις έμεναν όνειρα. Δεν αλλάζει κάτι τώρα. Δεν σου κλέβει κανένας την ελπίδα. Δεν είχες και πολλές. Σκέψου όμως, αν το Σαββατοκύριακο βρεθείς στις πλατείες και τους δρόμους: Πόσοι από τους δίπλα σου είναι σαν εσένα; Πόσοι διαμαρτύρονται για τη διόγκωση του κράτους και την εγκληματική αναβολή των αυτονόητων μεταρρυθμίσεων, και πόσοι διαμαρτύρονται επειδή το κράτος, έμμεσα ή άμεσα, δεν θα τους δίνει πια λεφτά;


πηγή : http://www.georgakopoulos.org/2012/02/dreams/ 

Όμορφα λόγια ...

Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία, απ’ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο «υπείροχον έμμεναι άλλων», που μας άφησαν οι αρχαίοι.

Είμαι εναντίον των βραβείων, γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου -και κάποτε θα πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά -και κάποτε θα πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από τη ζωή μας.

Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων. Σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και τη δίψα μας για λεφτά· ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.

Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων. Προτιμώ να πεθάνω στην ψάθα, παρά να αρμέγω το υπουργείο -κι ας με άρμεξε το κράτος μια ολόκληρη ζωή. Γιατί να με ταΐζει το Δημόσιο επειδή έγραψα μερικά ποιήματα; Και γιατί να αφήσω το Κράτος να χωθεί ακόμη περισσότερο στη ζωή μου;

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Ποτέ μου δεν πάτησα σε υπουργείο και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει.

Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους. Όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες -όλες το ίδιο σκατό.

Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους· τους άλλους, όλους τους θάβουν. Όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται. Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.

Είμαι εναντίον των κουλτουριάρηδων. Όλα τ’ αμφισβήτησαν, εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για καλά. χαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους. Όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους. Και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία· από παντού βυζαίνουν και ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μέσ’ στα βολέματα του κατεστημένου.

Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.

Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο· φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετάμε το τσιγάρο μας στον δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;

Ντῖνος Χριστιανόπουλος

κείμενο του 1977

στο περιοδικό ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ,αρ. 1,

Ιανουάριος - Απρίλιος 1979

Κάθε View είναι μια πρόκα στο τάφο του Justin Bieber!

   

Πάντα μου λέγανε πως είμαι ιδιαίτερος...